Ձեր վստահելի աղբյուրը

 Շուրջ մեկ շաբաթ է Երևանի փողոցներում բողոքի ակցիաներ են: Երիտասարդությունն համախմբված փողոց է դուրս եկել այն բանից հետո, երբ Երևանի քաղաքապետարանը հայտարարեց հասարակական տրանսպորտի նոր սակագնի մասին՝ 150 դրամ: Հասարակական անհանդուրժողականության ալիքը գնալով նոր թափ է հավաքում, ամեն օր նրանց են միանում հարյուրավոր մարդիկ՝ այդ թվում հանրահայտ դեմքեր, դերասաններ, հաղորդավարներ, հասարակական և քաղաքական գործիչներ: Քաղաքացիները հրաժարվում են ընդունել նոր սակագինը` պահանջելով վերականգնել նախկին` 100 դրամը:Քաղաքային իշխանությունը Կառավարության ղեկավարի միջամտությամբ այսօր պիտի վերանայի հաշվարկները, իսկ մինչ այդ ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու իր մոդելն է առաջարկում գործարար, ԱԺ նախկին պատգամավոր Խաչատուր Սուքիասյանը:

«Ընդհանուր առմամբ բարձր եմ գնահատում երիտասարդ նախաձեռնող խմբերի ակտիվությունը, ինձ դուր է գալիս, որ նոր սերունդն իր իրավունքների համար դուրս է եկել փողոց, անհանդուժողականություն է ալիք է բարձրացնում… բայց միևնույն ժամանակ ես չէի ուզի , որ դա արվեր իրենց անվտանգության հաշվին:
Ես կարծում եմ, այնուամենայնիվ, պետք է որոշումը վերանայվի, պետք է՝ կրկին հաշվարկներ արվեն մանրակրկտորեն:

Թանկացումները միշտ պետք է ուղիղ համեմատական լինեն միջին աշխատավարձի հետ: Պետք է հստակ հաշվարկվեր օրինակ այն, թե 1 շնչին ընկնող տրանսպորտի ծախսը իր աշխատավարձի քանի տոկոսն է կազմելու այս դեպքում: Համակարգող համապատասխան կառույցները պետք է իրենց մասնագիտական վերլուծությունն անեին՝ նկատի ունենալով բոլոր կոմպոնենտները և հետո անպայման հրապարակեին եզրակացությունը:

Ես ունեմ սետղծված իրավիճակից դուրս գալու իմ մոդելը: Գաղափարը իմ մոտ հղացավ սրանից մոտ 6-7 տարի առաջ, երբ ես պատգամավոր էի, առաջարկեցի այն ժամանակ համապատասխան կառույցներին՝ ասացին դեռ ժամանակը չէ, նախադրայներ չկան, կքննարկենք հետագայում:

Գաղափարը հետևյալն է. այս մոդելի պարագայում պետք է լինեն ոչ թե գծատերեր, ինչպես որ ներկայում է, այլև պետք է միություններ ստեղծվեն՝ երթուղային գծերի, վարորդները դառնան երթուղայինների սեփականատերեր, այսինքն իրենք ձեռք բերեն տրանսպորտային միջոցը և իրենք իրենց միջից համատեղ որոշմամբ ընտրեն համակարգողին:

Այս դեպքում վարորդները դառնալով սեփականատեր՝ իրենք իրենց վարկային ծրագրի տակ կստորագրեն՝ որպես տնտեսվարող սուբյեկտ: Իրենց ամենօրյա ռեժիմով վաստակած գումարով հեշտությամբ կմարեն իրենց վարկերը, կստեղծեն վարկային պատմություն և վերջում , մնացյալ ծախսերից հետո, առնվազն երկու անգամ կբարձրանա իրենց աշխատավարձերը:
Փաստորեն ստացվում է , որ միություններում ներգրավված լինելով հանդերձ՝ իրենք են իրենց ղեկավարում, իրենք իրենց ներքին կանոնագրով սահմանում և պաշտպանում են իրենց իրավունեքները և այդ դեպքում իրենց կապիտալը ապահովագրելու և պաշտպանելու համար ի վիճակի կլինեն հեշտությամբ լուծելու թե ՛ տեխնիկական, և՛ թե ֆինանսական խնդիրները:

Միությունները, որոնք կարող են լինել ՍՊԸ կամ ունենալ այլ կարգավիճակ, մեկ այլ առավելություն ևս ունեն: Այստեղ պայմանները բոլորի համար կլինեն հավասար և իմ կարծիքով Երևանում կձևավորվի իրապես միջին խավ:

Վարորդները տարիներ շարունակ կունենան երաշխավորված աշխատանք, կունենան կարգավիճակ և միանգամայն հուսալի գործընկեր կլինեն իրենց վարկային պատմություններով: Հաշվարկենք այսպես՝ դրամի ամենօրյա շրջանառության պայմաններում նրանք կվճարեն և իրենց հարկ ու տուրքերը, բանկի տոկոսները և հնարավորություն կունենան հեշտությամբ փոխելու մեքենան, թարմացնել այն ցանկացած պահին՝ ասենք շրջաններին վաճառելու միջոցով:

Ներկայիս սոցիալական պայմաններում հավատացեք սա շատ արդյունավետ մեթոդ կարող է լինել: Այս փորձը վաղուց արդեն կիրառվում է շատ ու շատ երկրներում՝ այդ թվում և Ֆրանսիայում, ունի մեծ հաջողություններ:

Եթե մեր պաշտոնատար անձիք ներկայացնում են, որ երթուղիների մրցույթներում մասնակցության հայտեր չեն ներկայացվում, ապա կարելի է փորձել նաև այս մեթոդը, ինչու ոչ, կարծում եմ շատ իրատեսական կլինի, այն համակողմանիորեն ձեռնտու տարբերակ է մեզ համար»:

Հեղինակ` Սյուզի Բադոյան